Wim en Wil Roelofse (†) wilden uit sociale bewogenheid iets doen voor de jeugd, waarvan de ouders het financieel niet breed hadden. Zo ontstond het idee om een 1-daagse Tour te houden die startte bij de kerktoren “de Oude jan” te Velp, waarna ze via Dieren, Ede en Heteren weer terug naar de kerk fietsten.

In 1959 werd deze tour voor de le keer gerealiseerd, alle deelnemers waren even enthousiast en daarom werd (op veler verzoek) “de Tour’ in 1960 verlengd tot 5 dagen. Deze mini-Tour de France legde 70 tot 100 km per dag af en daardoor zagen ze al veel verschillende plaatsen in Nederland. Wim had niet alleen tijd om ervoor te zorgen dat de Tour georganiseerd werd, maar hij vond ook nog tijd voor zijn baan als kok in militaire dienst en ook zorgde hij ervoor dat zijn café de Micro-bar) draaiende bleef.

Voor de wielrennertjes van start gingen moest er echter door de familie Roelofse van alles geregeld worden:

* Er moesten sponsoren gezocht worden.
* Er moesten afspraken gemaakt worden met gemeente-polities.
* De routes moesten uitgezet en gecontroleerd worden. Deze routes werden de eerste jaren door Wim en Wil zelf op de fiets (!) gecontroleerd.
* De wielershirts moesten gemaakt worden. Deze maakte Wil zeil, door de stickers van de sponsoren op de shirts te naaien, soms wel tot 5 lagen over elkaar.
* De proviand moest worden verzorgd, dit deed de fam. Roelofse zelf.

Het feit dat er sponsoren gezocht moesten worden in combinatie met het gegeven dat wim een vervent gokker was kwamen miraculeus samen. Er was een spel in het dorp waarbij een ieder kan raden naar de hoogste casino bonus die er mogelijk was. U raad het al: Wim raadde het bedrag van de hoogste casino bonus ooit. Hij won 30.000 gulden en de basis was gelegd voor de tour de oude jan.

Meestal maakten de kinderen van Wim en Wil, die in die tijd een week per jaar op het café pasten, de brood pakketten. Het beleg kwam grotendeels van de kazerne waar Wim (met hele of halve toestemming) meenam.

Dit ging niet altijd even gemakkelijk, tegenwoordig wordt de tour volledig gefinancierd door sponsoren, gulle gevers en het inschrijfgeld. In 1969 was dat nog anders, toen werd er een bazaar georganiseerd om geld bijeen te schrapen om de jongens een blijvende herinnering en een feest te geven. In jaren daarvoor vulden Wim en Wil het tekort aan door hun vakantiegeld in hun “kindje” te steken.

Vanaf de jaren ’70 komt dhr Gazendam in beeld en geeft z’n volledige medewerking aan de Tour de Oude Jan Sinds die tijd verandert er veel binnen de Tour, de mentaliteit verandert en alles wordt professioneler aangepakt.

Dhr. Gazendam (en daarna zijn zoon Frans) hield zich vooral bezig met het werven van sponsoren, wat de gewone man met uren wachten en praten niet klaar krijgt bereikte hij met een telefoontje. De landelijke bekendheid in die tijd was ook te danken aan dhr Gazendam, door het binnenhalen van sport-commentator Peter Knegtjes hoorden vele gezinnen op de radio van deze Tour. Ook kwamen in deze jaren de echte wielershirts zoals we die nog steeds kennen.

In de loop van de jaren veranderde er nog veel meer. De route wordt tegenwoordig professioneel uitgezet op de computer, hierdoor hoefje de route niet zo vaak te rijden. Toch wordt de route, uit veiligheid voor de renners, nog minimaal twee keer nagereden; Het Tourboek ziet er heel professioneel uit. Ook dit wordt volledig op de computer gemaakt waardoor er ook hele mooie grafische afbeeldingen gebruikt kunnen worden; ‘s Avonds wordt er goed gegeten in restaurants of kazerne-kantines, maar ook overdag komen de renners niets tekort. ‘s Morgens maken zij hun eigen lunch-pakket en verder krijgen zij genoeg drinken en vers fruit, om de dag door te komen.

Wat er echter niet veranderd is, is dat er nog steeds alleen jongens van 10 tot 15 jaar mee mogen. Het is jammer voor de meisjes, maar de geestelijke ouders van de Tour de Oude Jan willen en kunnen die verantwoordelijkheid niet nemen. Want, zoals ze zelf onlangs in een interview vertelden, de jongens en meiden van tegenwoordig zijn op die leeftijd al behoorlijk volwassen en ze slapen tenslotte op een slaapzaal.

Op 31 maart 1999 werden Wim en Wil gehuldigd als lid in de orde van Oranje Nassau, omdat ze 40 jaar lang hun ziel en zaligheid in de Tour de Oude Jan hebben gestoken. Zonder de inzet van de familie Roelofse was de Tour niet geworden wat het nu is. We mogen natuurlijk alle vrijwilligers, die door de jaren heen hun vrije tijd aan de dit evenement gaven niet vergeten want ook zonder hun inzet en steun was dit wielerspektakel niet geworden wat het heden ten dage is.

Heel veel jaren werd de Tour verreden in goed fietsweer, toch kende de Tour ook jaren waarin men tijdens de etappe’s overvallen werden door regenweer Maar die invloeden van weer en wind konden nooit voorkomen dat men niet goed gehumeurd aan de finish kwam.

Diegenen die de jongens weleens hebben zien fietsen, weten dat er tegenwoordig voorop een prachtige auto van de verkeersleiding rijdt. In de beginjaren reed er geen auto, maar een routeleider op een bromfiets voorop.

Wim en Wil Roelofse zijn altijd sociaal betrokken geweest. Voordat de Tour gereden werd, organiseerden zij al tijdens hoogtijdagen straatvoetbal wedstrijden en buurtfeesten. Enkele jaren later verzorgden zij als “Comité Tour de Oude Jan” Koninginnedag feesten, maar ook tijdens de Tour-week werden die kinderen die niet mee konden fietsen niet overgeslagen. In de eerste jaren brachten de rennertjes bloemen naar kinderen in een sanatorium.

Zoals de meeste mensen wel weten, rijdt er al jaren een reclame caravaan mee, waar onder, onder andere: een foerage wagen, een EHBO bus, de bagagewagen en de bezemwagen. De laatste jaren vinden we bijvoorbeeld ook een gekoelde aanhanger in de stoet met drank voor de rennertjes.

Jaren geleden reed er een z.g. Neckermann-bus mee, die helaas hoger was dan men vooraf ingeschat had. Zo kon het gebeuren dat de bus klem kwam te zitten onder een viaduct. De oplossing was gelukkig zo gevonden, : de banden werden leeggelaten, en daardoor kon deze te hoge bus zijn weg hervatten nadat natuurlijk de banden opnieuw gevuld waren met lucht.

Bijna iedere morgen werden en worden de jongens weggeschoten door de burgemeester of een wethouder. Dus zo kon het weleens gebeuren dat de burgemeester na het startschot het pistool vergat terug te geven en hij dan per fiets achter de Tour aan moest, om het pistool alsnog aan de rechtmatige eigenaars te overhandigen.

De Tour de Oude Jan wordt vaak vergeleken met de Tour de France. Er is een groot verschil, waar de renners in de Franse Tour punten verdienen door als eerste te arriveren, kiin je bij de mini Tour de France ook punten verdienen met sociaal gedrag. Die punten verdien je dan door, bijvoorbeeld je mede renners te duwen als ze het zwaar hebben, door je eigen rotzooi op te ruimen, aan tafel netjes te eten en je dus gewoon goed te gedragen. Natuurlijk verdien je ook punten in de tijdritten en de wielerrondes die ‘5 avonds gereden worden.

Al sinds jaar en dag rijden tijdens de Tour week motoragenten mee van het district Gelderland Midden. Dit houdt in dat er zo’n 4 tot 6 motorbegeleiders ervoor zorgen dat de renners veilig over de straten in Nederland kunnen fietsen, zonder dat zij gehinderd worden door het overige verkeer. Deze agenten zetten al het overige verkeer stil, door alle zij straten af te zetten. Het tegemoetkomende verkeer wordt gesommeerd zich in de berm te begeven en op rotondes en bij verkeerslichten zal al het ander verkeer moeten wachten tot alle renners inclusief de reclame karavaan voorbij zijn want al staan de verkeerslichten voor de Tour op rood, ze blijven doorgaan.

Arnold Vermeer (van de KNWU) was vroeger een van de fietsende leiders. Hele gesprekken kon hij voeren met zijn collega’s, duidelijk is dat je geen twee dingen tegelijk moet doen. Als je zo geconcentreerd je verhaal vertelt zoals Arnold dat kon, dan verslechterde zijn orientatie vermogen en daardoor kon het dan gebeuren dat iedereen links afdraaide en onze Arnold ging al vertellend pardoes rechts. Al vele jaren hij erelid van de Tour de Oude Jan en sinds enkele jaren start hij namens de KNWU de proloog op een professioneel podium.

“Alle jongens van 10 tot 15 jaar mogen mee” was het antwoord van Wim Roelofse op de vraag van een Velpse schoolmeester, of een van zijn leerlingen, die zowel thuis als op school onhandelbaar was, mee mocht. Dat deze knaap behoorlijk vervelend was, werd de eerste dag al duidelijk. Nadat de voorzitter hem flink de wacht had aangezegd, kwam dit joch in de middag zijn excuses aanbieden en hij gedroeg zich verder zoals je van een gezonde volkse jongen zou mogen verwachten. Van de schoolmeester kreeg Wim later de complimenten, want na die week toeren gedroeg deze jongen zowel thuis als op school als een handelbare knaap.

Ieder jaar worden de jongens door hun ouders en familieleden binnen gehaald met een bloemenhulde. Dat grote aantal mensen zorgde voor een geweldige ontvangst en al die sponsoren die zorgden voor drank, fruit en ijs maakten deze finish tot een groots spektakel. Hopelijk kunnen we nog lang van deze locatie gebruik maken, zeker omdat dit bij zowel de medewerkers, de renners als bij de ouders in goede aarde is gevallen. Dit arriveren is een hele belevenis voor iedereen die ook maar iets met de Tour de Oude Jan te maken heeft.